«هذیانی برای من؛ در آینه؛ که هیچکس هیچگاه ننوشت.»

هوا نیمروشن بود که بیدار شدی با چشمانی نیمباز، نیمهشیار و نیمبرهنه و پستانِ چپت از یقهی بازِ پارچهی کمِ نازکی که پوشیده بودی بیرون افتاده بود.بلند شدی در سیاهیِ آیینه به نورِ صلبیههات خیره شدی